حرفی برای گفتن نیست … یا اگر باشد نگفتنش بهتر است …

گاهی دوربین رو در دست میگیریم و بی هدف دکمه ای را فشار میدهیم … نتیجه اش را هم در این صفحه گذاشتم دوست داشتید نگاهی بیاندازید …

روزمرگی ها گاهی باعث می شوند خود را هم فراموش کنی …
شاید بهترین و یا شاید هم بدترین اتفاق زندگیت را …

و من هم از این قائده مستثنی نیستم ..
۲۷ آبان ۱۳۸۸ سال روز تولدم بود .

پایدار باشید .

اسمش را می گذارم تقدیر تا خودم را سرزنش نکرده باشم …

هرچه بود گذشت … خدا رو شکر می کنم و هنوز امیدوارم …

+ ۲۴ ساعت دیگر تا تجربه دنیای بیهوشی …

( دوشنبه، ۲۶ آذر ۱۳۸۶ ساعت ۲۳:۳۰ زمانی که رباط صلیبی پایم پاره شد )

همه اینها برابر بودند با لذت تابستان کودکی هایمان . . .

حیف که آنچه می خواستیم بشود نشد ! شاید تقدیر این بود …

برزیل اسیر غرور شد … نه حضور ملو در ترکیب …

یک اتفاق بود . اتفاقی که  چند ما شاهد آن بودم و به سختی آنرا درک می کردم

این اتفاق تلنگری بود از آن نوع تنلگرهای که نه تنها من بلکه هرکسی گاهی احساسش میکند، و البته اینکه ما اغلب بی تفاوت از کنار آن  می گذریم …
دسعی خواهم کرد آن را جدی بگیرم و راه آن را دنبال کنم …

و اینکه این پست قابی خواهد شد در دیواره ذهنم، تا یادم بماند به دنبال چه چیزی هستم و خواهم بود ….

حالا نوبت توست که پروازی بلند داشته باشی…

دوباره به این دنیای مجازی برگشتم .

خوشحالم که می توانم از نو بنویسم …